Month: Avqust 2026 (page 1 of 1)

İnsanlara istedad yox,
İsti dad gərəkdir…

Çörəyin, kababın,

Çaxırın isti dadı…

İnsanlara istedad yox,

İsti ad gərəkdir,

Nüfuzun, vəzifənin

Rütbənin isti adı…

Kim neylər istedadı?

Nə işin keçər ondan,

Nə işin düşər ona,

Nə xahiş eyləyərsən,

Nə minnət vurar sənə…

Quruca bir addır da,

Qupquruca, qaxac ad…

…Filankəsi şairdir,

Bəhmankəsi aktyor…

Dondan dona dəyiş,

Gəl, özünü səhnədə

Yor…

Bir Allahın bəndəsi

Keçməz bığının altdan,

Bir Allahın qulu da,

And da içməz adına…

Adına bax….Adına!

…Artist, şair, müğənni!…

….Tayifeyi-mütrüf! Həri!….

…Gəl, ay şairim, bəri!…

…Gəl, ay xanəndəm, bəri!

Gəl, bəy tərifi oxu,

Nər oğlumun adına…

Qızıl əllilik basım
Sənin cibişdanına,..

Gəl, gəl, yaşın tök ağla,

Ağı de segah üstdə

Özümün çərlətdiyim

O ağbirçək anama…

Gəl, gəl, yaşın tök ağla,

Əyib, şikəst saldığım,

Dövlətin dağıtdığım,
Arın yerə vurduğum

O ağsaqqal atama…

Gəl, gəl, yaşın tök, ağla!

Toyu çevir mağara!

Bir ağıçı da çağır!

Qoşalaş, onunla ağla!

Torpaq üstdə, pul üstdə,

Haramca nəfs üstdə!

“Var” adlı iştah üstdə!

Şişləyib öldürdüyüm!

Malına göz dikdiyim!

Arına göz dikdiyim!

Yetim balalalarını
Bir-pir perik saldığım

O igid qardaşıma!….

…Hara gedirsən, şair!

…Hara gedirsən, hara!

…Gəl, gəl, yaşın tök, ağla!

Əlində böyüdüyüm,

O xan qeyrətim üstdə,

O bəy namusum üstdə,

Bozca papağım üstdə,

Qaraca bığım üstdə…

Sevgisindən,

Eşqdindən,

Məhəbbətindən keçən,

Xoşbəxtliyindən keçən…

Mənə yüz alqış deyən:

“Qardaş, qardaş, a qardaş!

Atama oxşar, qardaş!

Boyuna qurban olum!

Ay, gözünə döndüyüm!

O sən gələn yollara,

Qədəmlərə öldüyüm!

Haradasan? Hayandasan?

Ay, dədəmdən yadigar,

Arxa-dayaq bildiyim!

….Yaş yetmişə yetəndə,

Əl, ayaqdan düşəndə,

Gözləri əyiləndə,

Qapısından döndüyüm,

Xanım-xatın bacıma,

O xan, sultan bacıma…

Gəl, gəl, yaşın tök, ağla…

Mən ağlaya bilmirəm,

Bəbəyim saxta süzür,

Yerimə də sən ağla…

Gəl, ay şairim, bəri!

Gəl, ay xanəndəm, bəri!

Gəl, ay saqiyam, bəri!

Süz, saqiya, süz…

…Asta-asta süz…

Düz…şairim düz…

Düz o qəşəng,

Naxışlı,

O bəzəmə sözləri…

Gəl, ay şairim, bəri,

Gəl , ay xanəndəm, bəri,

Gəl, ay saqiyam, bəri…

***

…Mənimki də gətirmir,

Özümü, bu yaşımda

Şair biləndən bəri…

İtirmişəm başımı

Söz yığını içində…

Olmuşam başdanxarab,

Mən də dəli, sərsəri…

Elə o səbəbdəndir,

Yox sözümün kəsəri….

İşimi də itirdim,

Düz sözümün,

Kəlməmin,

Ləyaqətim uğruna…

İşimdən də olmuşam,

Ləyaqətimdən?! Əsla!

…And içiləsi adım,

Anılası ismim yox,

Nə mal-mülk sahibiyəm,

Nə vəzifə yiyəsi…

-Sərvətin?

-Sərvətim də

Qələmdir,

Ağca vərəq tikəsi…

….Bilmirəm ki,

Neçə il,

Ömür sürəm dünyada

Əgər ki bu dünyadan

Nə vaxt köçəsi olsam,

Kimsə sorsa adımı,

Kiməm? Nəyəm? Nəçiyəm?

Onda…ona deyərsiniz:

“Bu Allahsız dövranın,

Allahlı şairiyəm…”

05/07/2026-26/08/2026

Devir değişmedi, insan tekdüze,
Hayrı da, şerri de birbirine benzer,
İçinde adamlık yutan insanın
İçinde, azizim, yaşamak olmaz…
Helalin haramca değeri yoktur,
Helalce emeğin, haram ellerin,
Haram zadelerin, haram beylerin,
O haram piçlerin karılarının,
Harama bulaşmış eteklerinde,
Ak bileklerinde, göbeklerinde,
Gömgök gözlerinde, altın telinde,
Helal emeğini haram etlerin
İçinde, azizim, taşımak olmaz!…
Toprak soysuzlardan doymuştur, toktur…
Soysuz gibi ömür sürmeye ne var?
Keyif ala bulutta, keyfi yerinde…
Liyakat göçebe, şeref göçebe,
Necabet, haysiyet çoktan öleli,
Namusun kahpece değeri yoktur…
Böylece, kahpece, yaşamak olmaz…
“Gel yaşa!” diyorlar, “Gel, erkek gibi!”
“Ömür sür yer ile gök arasında.
Mertlik? Dert dostluğu? Ne biçim şeydir?
De, bulak, dünyanın biz neresinde?”
Küsmüşüz dünyanın o Tanrısından,
O Koca Tanrı’nın “Ol!” yazısından…
Var etme, gel bizi, öldür, a Tanrı!
Eğer var edersen, Âdemoğlunu,
Küliiyen, külliyen, külliyen, Allah!
Gel, mert gibi var et, er gibi var et!
As namert başını, mert kapısından,
Merdin ateşine, gel, muhtaç eyle,
Mertler ateşinde kül olak, Allah!…
…Namert ayazında üşümek olmaz…
…Yaşamak zordur, be gardaşım, zordur,
Alçak kimselerin cem meydanında,
İnsan tek yaşamak, zordan da zordur…
Bu Allahsızlığı Allah kaldırır…
Yüzüme vurmayın, vallah kaldırır,
Allah’ın altında, kul kaldıramaz…
…Sonra görürsün,
Gecenin zifiri karanlığında,
Şafağın o al-al kızıllığında,
Bu memleketin,
Yedinci katında, alaçığında,
Bir yiğit erkeğin han ocağında,
O han ocağının yiğit erkeği,
Akca ellerini ipe uzatır…
…Karanlık çekilir, şafak kabarır,
O yiğit erkeğin evi ışarır…
Bedeni ağarır, ipi ağarır…
Erkeğin etinden canı çekilir,
Boğazı altındır, ipi gerili…

…Oy!…
…Can ey, YİĞİT!…

…!CAN!…
Canına dadanan yiğit derdin de,
Beyaz ipe dönür, gayba çekilir!…
…Karısı uyanır yattığı yerden,
Ah-nara koparır, yiğit erinin,

Ah-nara koparır, yiğit nerinin
Boğazının, ipe battığı yerden…
Oğullu, torunlu, kızlı, gelinli,
Erkeğin üstüne üşüşüp gelir
El ehli uyanır, “Vay!” feryadına,
El ehli dizilir, seyire gelir,
Be hey! Erkeğin ölüsü kefen görmemiş!…

Be hey, Erenler!

Erkeğin ölüsü kefen görmemiş be!

Be KEFEN!
…Anasını satayım!!!….
Dedikodu, kol kola uzanıp gelir!…
Allah, Hak katında “Günah” dese de,
O melun kulları “Acizdi” derler,
Pişkin-pişkin gülüp,,“Korkaktı” derler,
“Kim bilir, ne haltı varmış ki bunun,
Canını ipine vermişdi” derler,
“Sağ salim canını vermemiş herif,
Lâyığı buymuş, böyleymiş” derler…
Derler, ya demezler, sonra toplanıp,
“Dedi”sin, “kodu”sun dil-dil taşıyan,
Kendin erkek sanan müsevvedeler
Hâlâ arsız arsız, o yiğit erin,
Ala tabutunu omuza alıp,
El üstde erkeği toprağa verler…
Sonra da, mevlidin altda toplanıp,
Dil altda gıybetin gizlince kırıp,
“Erkekler” erkeğin ihsanın yerler…
Kardeş, sağ salim de ölmek olmuyor,
Böyle şerefsizler oyununundan,
Gerek ölmeyesin, öldürmeyesin!
Gerek vermeyesin canını ipe!
Bu şerefsizlerin, namussuzların,
Oyunu üstüne yürümek gerek!
Karış da yer verme yaşaya onlar!
Vicdanının damarın kaşıya onlar!
Arın, edebini sar kara beze,
Çıkmasın meydana, dışarıya onlar!
Soyun kurutasın o soysuzların!
Anası, ninesi o benzerlerin,
Anası, ninesi o güzellerin
Anası, ninesi o kahpelerin!
Anası, ninesi doğurmasın da
Koymasın bebesin beşiğe onlar!
Korksunlar, korksunlar yaşamaya da,
Öyle korksunlar ki, öyle korksunlar,
O kara canları muhtaç kalsın da
İblis, cin misali şişeye onlar!
Meydan vermeyesin o alçaklara!
O nadürüstlere, o kalleşlere!
Biz erkekl ordusu, bir olak, Allah,
Kesek başlarını, canların alak…
Dünya da bu fahişe güruhundan da,
Dere ciğerini, tok nefes ala…
…Dünya, erenlere muhtaçtır, muhtaç,
Vermeyek dünyayı o namertlere…
…Namus nikâhlıyız bu yeryüzüne,
Ne yapak? Dünyadan da boşanmak olmaz!

Dövran dəyişməyib, adam yeknəsəq,

Xeyri də, şəri də bir-birə bənzər,

İçində insanın udan adamlar

İçində, əzizim, yaşamaq olmur…

Halalın haramca qiyməti yoxdur,

Halalca zəhmətin haram əllərin,

Haram zadələrin, haram bəylərin,

Haram gədələrin zövcələrinin,

Harama qarışmış ətəklərində,

Ağ biləklərində, göbəklərində,

Gömgöy gözlərində, qızıl telində,

Halal zəhmətini haram ətlərin,

İçində, əzizim, daşımaq olmur!…

Torpaq nacinslərdən, doyubdur, toxdur…

Nacins təki ömür sürməyə nə var?

Kef ala buludda, əhvalı şuxdur…

Ləyaqət köçəri, şərəf köçəri,

Nəcabət, heysiyyət çoxdan öləli,

Qeyrətin qəhbəcə qiyməti yoxdur…

Bax, belə qəhbəcə yaşamaq olmur…

“Gəl yaşa!”deyirlər, “Gəl, kişi kimi!”

“Ömür sür yer ilə göy arasında.

Mərdlik? Dərdməndlik? Nə məna şeydir?

De, tapaq dünyanın biz harasında?”

Küsmüşük dünyanın o Tanrısından,

O Qoca Tanrının “Ol!” yazısından…

Oldurma, gəl, bizi, öldür, a Tanrı!

Əgər oldurursan, bəni-Adəmi,

Külliyən, külliyən, külliyən, Allah!

Gəl, mərd kimi oldur, nər kimi oldur!

As namərd başını, mərd qapısından,

Mərdin atəşinə, gəl, möhtac eylə,

Mərdlər tonqalında kül olaq, Allah!…

….Namərd sazağında üşümək olmur…

…Yaşamaq çətindir, qardaşım, çətin,

Əclaf kimsələrin cəm meydanında,

İnsan tək yaşamaq, çətindən, çətin…

Bu allahsızlığı Allah götürür…

Üzümə durmayın, vallah, götürür,

Allahın altında, bəndə götürmür…

…Sonra görürsən ki, gecə toranı,

Sübhün al danında, bu məmləkətin,

Yeddinci qatında, alaçığında,

O igid kişinin xan ocağında,

O xan ocağının igid kişisi,

Dümağ əllərini, ipə götürür…

…Toranı çəkilir, danı qabarır,

O igid kişinin evi işarır…

Bədəni ağarır, ipi ağarır…

Kişinin ətindən canı çəkilir,

Boğazı qızılı, ipi çəkili..

…Oy!…

…Can, ay KİŞİ!…

…!CAN!…

Canına daraşan kişi dərdin də,

Dümağ ipə dönür, qeybə çəkilir!…

…Qarısı oyanır yatan yerindən,

Ah-nərə qoparır, igid ərinin,

Ah-nərə qoparır, igid nərinin

Boğazı, ipinə batan yerindən…

Oğullu, nəvəli, qızlı, gəlinli,

Kişinin üstünə qarğaşa gəlir,

El əhli oyanır, “Vay!” harayına,

El əhli düzülür, tamaşa gəlir,

Aya! Kişinin meyidi kəfən görməyib!…

Ay, Kişilər!!!

…Kişinin meyidi kəfən görməyib ey!

…!KƏFƏN!,,.

…!OĞRAŞDIR!…

Dedi-qodu, qollaşa-qollaşa gəlir!…

Allah, haq qatında “Günah” desə də,

Napak bəndələri “Acizdi” derlər,

Küy fitə basarlar, “Qorxaqdı” derlər,

“Görən nə əməli var imiş bunun,

Canını kəndirə tapşırıb” derlər,

“Heç sağ-salamat da can tapşırmayıb,

Layağı bu imiş, belə imiş” derlər…

Derlər, ya deməzlər, axır cəm olub,

“Dedi”sin, “qodu”sun dil-dil gəzdirən,

Özün kişi sanan, o nakişilər

Hələ arsız-arsız, o igid, nərin,

Ala tabutunu, çiyninə alıb,

Əl üstdə kişini torpağa verlər…

Sonra da, yığışıb mağarın altda,

Dil altda gileyin, qeybətin qırıb,

“Kişilər” kişinin ehsanın yerlər…

Qardaş, sağ-salamat ölmək də olmur,

Belə oğraşların fəndi-felindən,

Gərək ölməyəsən, öldürməyəsən!

Gərək verməyəsən canının ipə!

Bu şərəfsizlərin, xoşqeyrətlərin,

Fəndinin üstünə gedəsən gərək!

Qarış verməyəsən yaşaya onlar!

Vicdanın damarın qaşıya onlar!

Tutasan abırını qara əskiyə,

Çıxmaya meydana, eşiyə onlar!

Nəslini kəsəsən nəsilsizlərin!

Anası, nənəsi o bənzərlərin,

Anası, nənəsi o göyçəklərin,

Anası, nənəsi o qəhbələrin!

Anası, nənəsi doğmaya bir də,

Tutmaya körpəsin beşiyə onlar!

Qorxalar, qorxalar yaşamağa da,

Elə qorxalar ki, elə qorxalar,

Qaraca canları möhtac da qala,

İblisi, cin təki şüşəyə onlar!

Meydan verməyəsən o alçaqlara!

O nadürüstlərə, o qancıqlara!

Biz ərən ordusu, bir olaq, Allah,

Kəsdirək başların, canların alaq…

Dünya da bu fahişə yığnağından,

Dərə ciyərini, tox nəfəs ala….

Dünya, ərənlərə, möhtacdır, möhtac!

Dünyanı verməyək o namərdlərə!

….Qeyrət kəbinliyik, bu yer üzünə,

Neynək?! Dünyanı da boşamaq olmur!…

22/08/2026-23/08/2026

Bakı şəhəri, Nərimanov rayonu

Gözlerini açıyorsun
bu dünyaya,
Boğazından
Ses kopuyor,
Dünyanın eşiğine.
Dünya, seni selamlıyor:
“Hoş gelmişsin beşiğime”.
Sesle tanıyorsun, insanı
hayatı,
Nimeti…
Bağırıyorsun,
Haykırıyorsun.
Ya uyku ihtiyacı
Ya da ki ekmek acı…
Ve işte
Başlıyor mücadelen

Hayata karşı…
Büyüyorsun,
Ses,
yerini
söze bırakıyor.
Ağzın kadar
küçük sözcükler öğreniyorsun.
“Anne.”
“Baba.”
“Akka.”
“Bıva.”
Öğreniyorsun,
Duyuyorsun
Duyman gereken,
Duymaman gereken
Sözleri…
Duaları,
Bedduaları,
Küfürleri,
Gizlin-saklın

Sohbetleri…
Ve böyle başlıyor
ilk yasağın,
İlk cezan:
— “Sakın
Burada duyduğunu
kimseye anlatmayasın ha!
Dondurma almam ha sana!
Gezmeye götürmem ha seni!”
Anlaştık mı?”
— Tabii.
Hayırlı olsun
Bu da hayatında
Aldığın ilk
Rüşvetin…
Büyüyorsun
Söz,
yerini
cümlelere bırakıyor:
“Ben tablet istiyorum,
“Bisiklet alın bana,
“Hoşlanmıyorum bundan
Nefret ediyom ondan,
“Annem diyor gelmesinler,
“Babam diyor selam verme.
“Konuşma,
“Sessiz ol,
“Sus!
“Kes!”
İşte böyle
Tanıyorsun kendini
Babanı,
Anneni,
Yakınını,
Yabancıyı,
İnsan huyunu…
Ve biraz daha
büyüyor
mücadelen…
Yavaş yavaş
sertleşiyorsun…
Yetişiyorsun,
Cümlelerin de yetişiyor
Düşüncelerin de…
Yarısı okulda,
Yarısı sokakta,
Yarısı evde,
Hayırda,
Şerde…
Tanııdığın insanların
Sayı da artıyor…
İnsanlar tanıyorsun
Yaşından büyük,
Tanıdıkca da yaşlanıyorsun
Başından büyük…
Soruyorlar sana:
“Kimsin?”
“Baban kimdir?”
“Deden kimdir?”
“Anan kim?”
Cevap veriyorsun:
“Ali’yim.”
“Sara’yım.”
“Tahir’im.”
“Koçali’nin oğluyum.”
“Ekber’in de torunu”
“Elövset’in kızıyım.”
“Sara’nın da evladı.”
İsimler ne tanıdık…
Koçali,
Ekber,
Sara…
Alaycı bir gülüşle
Bakıyor onlar sana:
Ne iyi! Hoş gelmişin!
Ay, Koçali’nin oğlu!”
“Ay Ekber’in torunu!”
“Ay, Elövsetin kızı!
“Ay, Sara’nın evladı!”
“Gel, bir çay iç bizimle
Buyur, gözümün nuru!”
Ve böylece duyuyorsun
İlk sahte samimiyeti,
İlk sahte sıcaklığı…
Duyuyorsun,
Ama
susuyorsun…
Ve biraz daha
sertleşiyorsun….
Büyüyorsun…
Büyüyorsun…
Öğrencisin,
Talabesin
Okuduğun kitapların,
tanıdığın yazarların,
öğrendiğin hikâyelerin,
satır satır ezberlediğin
ders kitaplarının da
Ezberi mahverinden
Değişiyor…
Artık her şeyi
ve herkesi
tanıyorsun
Dünyayı,
İnsanlığı…
Her şeyin
ve herkesin
tadına varıyorsun,
Kinin,
Nefretin,
İhanetin,
Vatana,
Anneye.
Babaya,
Bayrağa,
İncile,
Tevrata,
Kurana,
Tanrı’ya.
Ve bütün insanlığa
duyduğun
muhabbetin…
Ve bir gün…
En çok vurgunu olduğun kimselerden
en çok sevdiğin şeylerden
iğrenmeğe başlıyorsun….
Ve işte böyle başlıyor
hayatındaki
en büyük mücadelen!
Kutsal bildiğin,
dokunulmaz sandığın
tüm değerlere karşı!
Çünkü iç yüzünü görüyorsun!
Kutsallığın altındaki
İğrençliğin!
Çünkü iç yüzünü görüyorsun!
Dokunulmaz sandığın
değerlerin altındaki
insan onurunun
zorlanmış bekaretini!
Ve böylece
daha da güçleniyor
mücadelen
Tüm “sus”lara ve
Tüm korkulara karşı!
Ve güçlenmeli de,
Azizim!
Kulak ver!
Bak, ne diyor
Ataların nefesi:
“Konuşmak gümüştürse,
susmak altındır,
oğlum,
kızım.”
Ne güzel sözmüş bu söz…
Deme,
ilk yasağımız
en başından
konulmuş,
Deme,
ilk rüşvetimiz
en başından
verilmiş
Sükut!…
Altına berabermiş…
Susma!
Susma!
Konuşgil!
Sözlerinin kıymeti
gümüşten
düşse bile!
Çünkü senin “sus”undan,
o altın sükutundan
ne altınlar kazanır
küçük büyük adamlar!.
O büyük siyasiler.
Abalı ruhaniler!
O dev kapitalistler.
Nüfuzlu bürokratlar,
O toprak ağaları,
Büyük sermayeciler!
Onlardan her yerde var!
Ankara’da.
Bakü’de.
Tel Aviv’de.
Tahran’da.
İşte böyle palazlanıyorlar!
Bizim gibi insanların
zihinlerini
Ve
Ruhlarını
yuta-yuta…
Susma!
Susma!
Konuşgil!
Korkma!

Sen
hâlâ varsın!
Korkma,
Korkma
İleri!
Çünkü,
düşünen başsın!
Dönme mücadelenden!
Çünkü sen…
BİR YURTTAŞSIN!